Verlokkingen van de valse hoop en de doden.

Succes is wispelturig. Soms snelt ze je lachend achterna, soms blijft ze weg.

Niets kon mij een tijd geleden gelukkiger maken dan een praatje houden voor een resonerende, responsieve zaal. Als een zaal vol mensen bereid was naar mijn verhaal te luisteren, mijn perspectief op de werkelijkheid te accepteren – for the moment – en dan als het even meezat ook nog vragen stelden, discussieerden of instemmend applaudisseerden.

Niets was mij teveel om steeds weer opnieuw die shot van deze gelukzaligheid te mogen ervaren. Mijn voorbereiding van een dergelijke voordracht mocht er wel zijn!!! Dagen en nachten lang puzzelde ik op artikelen en interessante inzichten -in de hoop – op te proppen te kunnen komen met die originele frisse kijk of dat verlossende inzicht.  Boeken las ik niet – nee ik vrat ze bijna op!

Dagen ploeterde ik op teksten, sheets….mijn bureau vol losse fragmenten  – waar zijn toch de verbanden?

s’ Nachts woelde ik in mijn bed, op zoek naar die interessante draai in mijn verhaal … speurend om die onvermoede causaliteit op het spoor te komen. …..waar moest toch   die kwinkslag in de lezing  ingebouwd, die mijn verlangen om wijsheid en complexiteit bloot te leggen, weer teniet zou kunnen doen ?  Wat is het hard werken, voor zo’n  kortstondige kickervaring.

Tot ik recent een corrigerende ervaring kon opdoen!

Als amateur–zangeres en lid van het locale kerkkoor hadden wij intensief geoefend op het zingen van een mooie Mozart – mis ter gelegenheid van kerstmis Wij zouden dit prachtwerk tweemaal uitvoeren begeleid door het orgel zingend vanaf het oksaal.

Mijn verdienstelijk stemgeluid en dito inzet hadden – zeer tot mijn tevredenheid – geleid tot het privilege van een kleine solozang.

Dit privilege, mij toegekend door de dirigent, deed – zoals u ondertussen mogelijk kunt inschatten– mijn geluksscore meteen stijgen met enkele punten.

De eerste uitvoering vond plaats op zaterdag avond. De kerk zat tjokvol en  de uitvoering liep op rolletjes.De tweede uitvoering was op zondagochtend maar tot onze ontsteltenis was de kerk nagenoeg leeg………..Was er iets fout gegaan met de PR of aankondiging?

Toch zongen we ook de 2de keer de sterren uit de hemel…voor een handje vol oude dametjes

Onwillekeurig dwaalde mijn blik tijdens het zingen langs de gebrandschilderde ramen onhoog …..  langs de slanke gotische pilaren nog hoger ……..de ijle  ruimte in …Onze klanken zweefden, ze vulden de hele ruimte !

Zou deze hoge ruimte zich nu vullen met andere aanwezigheid ?.

Beelden van mijn geliefde doden welden in mij op..Misschien kwamen op dit vroege uur, waarop nog bijna geen mensen in de kerk waren, anderen naar onze “engelenzang “ komen luisteren ?

Voor mijn koor maakte het ondertussen geen verschil ….Wij zongen allen met evenveel overtuiging en inzet …of de kerk nu vol zat of niet.

Soms spreek of zing je blijkbaar uit je hart en blijkt resonans bij anderen fijn maar niet onontbeerlijk.

Een bevrijdende ervaring.

Yvonne Winants